Na vier vakanties met onze Jouet Sheriff zijn we toe aan iets groters, een jacht waarbij het creëren van een slaapplaats niet om een verbouwing vraagt en waar je staand kunt koken. Ambities dus! Wij hebben de Jouet Sheriff ervaren als een heerlijk beginnersbootje, ideaal voor een tweepersoons gezin en prima voor twee weken vakantie als je een beetje van kamperen houdt.

Boot en zeilen
Op de Friese Meren is dit maatje super en vergelijkbaar met de Foxjes die je tegenwoordig veel ziet (maar dan een stuk ouder en dus veel goedkoper). De zeilen zijn origineel en dus oud, maar ze staan er nog prachtig op en wij zijn er meningmaal mee boven onze eigen rompsnelheid (ca 5,5 knopen) uit gekomen. Wij hebben geen behoefte gehad om ze te vervangen, maar ze stammen uit 1970 (en de Genua uit 1971), net als de boot. Op Schiermonnikoog werden we zelfs nog aangesproken op het zeilgedrag van onze Jouet, hoe we het voor elkaar kregen om zo'n snelheid te maken met ons dopje!

Ons zeilgebied: Friese Meren, IJsselmeer, Waddenzee (wel goed rekenen en actuele kaarten gebruiken, want een Jouet Sheriff kan niet droogvallen).

Op deze website vind je meer informatie over de boot en foto's van zowel binnen als buiten. Afgelopen winters (2008, 2009, 2010) is een nieuwe laag (Jotun zelfslijpende) antifouling aangebracht en heeft de boot op de kant gestaan. De romp moet opnieuw geverfd worden. Wij waren van plan hem grijs te verven (nieuw blik verf is aanwezig), maar dit is nu natuurlijk aan de volgende eigenaar. De vorige eigenaren hebben één componenten verf gebruikt en de boot gewoon netjes gerold, het is aan te raden dit net zo te doen.

De boot beschikt over een uitstekende, en zuinige 5pk Yamaha 2-takt buitenboord motor met zowel interne als externe (12 liter) tank, alle boekjes en papieren en gereedschapssetje zitten erbij, deze wordt met de boot verkocht en krijgt vooraf nog een onderhoudsbeurt.

De fokkeval en giekneerhouder zijn van 2010.

Accesoires
De boot heeft een RVS koker voor op de punt, met daarin een parapluanker, bijgeleverd wordt nog een 2de anker. Tevens zijn inbegrepen vier stootwillen, een RVS motorslot, brandblusser, veel landvasten en andere touwen, nieuwe afsluiters voor zelflozende kuip, een ankerbol, toeter, hoosblik, jerrycan, pikhaak, huik, RVS maststeunen voor winterstalling en evt een zgan chemisch toilet. De zeilen zitten nog in de originele zeilzakken

Interieur
Van binnen hebben we de boot in 2007 helemaal opgeknapt. De kajuit was van binnen blauw en is nu helemaal wit (epifanes monourethane lak), de kussens zijn volledig vernieuwd (dik koudschuim) en slapen heerlijk. De kussenhoezen zijn afneembaar en uitwasbaar. De stof is van zware kwaliteit voor meubels, ook geschikt voor caravans en boten. Dit wil zeggen dat de stof niet snel verkleurd in de zon. Het houtwerk is waar nodig (de keuken en de afsluiting van de punt) vervangen en allemaal opnieuw gelakt met jachtlak van Epifanes.

Daarnaast hebben we het oude keukentje vervangen door een nieuw RVS keukentje van Smev (2pits gas, en spoelbakje) en electriciteit ingebouwd. De kuip (buiten) en de kajuit (binnen) worden verlicht met ledverlichting. De boot is voorzien van een walstroom aansluiting, een 220v en 12v stopcontact in de boot, en heeft een gecomputer gestuurde acculader die de boordaccu (in bakskist) daarmee oplaadt.

Vraagprijs
Voor onze Jouet Sheriff inclusief buitenboord motor vragen wij: € 3.000,00.

Meer informatie
Mail voor meer informatie met Johan: boottekoop@cabrioot.com. Binnenkort een te koop pagina en/of een advertentie op Marktplaats. Meer informatie vind je natuurlijk ook door eens onbeschaamd door onze vakantieverhalen en andere delen van de website te klikken.

Wie had dat kunnen denken, dat we na ons avontuur van vorig jaar dit jaar nog meer op het Wad zouden zeilen. Johan misschien, stiekem, maar ik niet. En zonder zwager en schoonzus met hun kids in hun Feeling, waren we er dit jaar waarschijnlijk ook niet aan begonnen. En wat zou dat zonde geweest zijn, want het was - ondanks het oerhollandse weer - heerlijk! Hoe meer je naar het Oostelijk Wad gaat, hoe kleiner de zeiljachtjes en hoe knusser de haventjes. Ik dacht verliefd te worden op Ameland, maar toen was ik nog niet op Schiermonnikoog geweest.

Met een westerwind, de ene keer neigend naar noord en de volgende keer naar zuid, moesten we al vroeg een keuze maken. Stavoren er uit, en dan? Gokken op een oversteek naar Terschelling en richting Makkum en Harlingen of toch op veilig en naar Enkhuizen? We deden het eerste, via Makkum en Harlingen naar Terschelling. Met een dikke vier of een kleine vijf door de branding bij Makkum naar Kornwerderzand. Dan weet je opeens waarom het IJsselmeer bij harde wind zo slecht bekend staat. Wat een golven! En wat een regen... (Maar daar kon het IJsselmeer weinig aan doen.) Zeilen omhoog en gaan, tot de kom voor de sluizen, daar met veel moeite de zeilen weer omlaag en wachten tot het meeste hemelwater gevallen was. Toen het Wad op: als een spiegeltje! Zoveel verschil in golfopbouw, wat een verademing.

In Harlingen lagen zwager en schoonzus, met hun Feeling. Om een dag later samen met ons terug te varen naar Terschelling, zij hadden daar al een paar dagen gelegen. Op Terschelling stonden de schippers van catamaran Pussycat enthousiast naar ons te zwaaien. 'Hier, hier!' 'Ja, dan weten we tenminste dat er niemand meer tegen ons aan komt liggen', verklaarden de gepensioneerde Duitsers hun enthousiasme. Goed, geliefd omdat we zo'n klein dopje zeilen dus. Eén nachtje lagen we op Terschelling, de volgende dag gingen we door naar Ameland, met zeehonden garantie van zwager Willem.

Op het eerste wantij lagen we meteen vast. Goed, weer wat geleerd, zelf navigeren en dicht langs de betonning! (En die stokken zijn geen prikken, maar geven de visgebieden aan, Johan.) En inderdaad, wat fantastisch om letterlijk tussen de zeehonden te zeilen. Wat een mooie ervaring. Op de plaat tussen Terschelling en Ameland (net onder het zeegat) lagen honderden zeehonden en overal om ons heen zag je zeehonden kopjes boven het water uit komen. En ze keken je aan, zo ontzettend leuk. Heerlijk in de stilte van het Wad, met alleen het geluid van de wind in de zeilen. En een huiler, verderop. We hebben weinig foto's gemaakt tijdens deze vakantie, maar het merendeel van de foto's maakten we hier. En toen de camera aan de kant, om te genieten zonder lens voor je oog. Wat fantastisch, wat een leuke beestjes, wat een prachtige ervaring.

Op Ameland een warm welkom door twee dames op hun nieuwe jachtje, een Cornish Crabber, die een poging deden hun vorige boot - een McGregor - aan ons te verkopen toen ze in de gaten kregen dat we op zoek zijn naar iets groters. Iets groters dat kan droogvallen. Op Ameland fietsen gehuurd, jawel, en een rondje over het oostelijk deel van het eiland gedaan. Bij het Noordzee strand gekeken, waar ook een flinke branding stond, en heerlijk uitgewaaid. Bijzonder dat je op een eiland geen borg betaald voor een fiets en gewoon 's nachts je fiets weer terug kan zetten en dan de sleutel door een 'brievenbus' kan gooien. Zonder ook maar iets van persoonlijke gegevens achter te laten. Vertrouwen, sociale controle of een beetje van beide?

Toen door naar Schiermonnikoog. Dat was spannend, want met 90 cm diepgang is het even flink rekenen. Twee wantijen en de 'drempel' voor de haven. Naar de toegang van de haven zit een slenk, die was wel aangegeven op mijn kaart, maar de diepgang stond daar niet bij vermeld. Daardoor heb ik het grootste deel van deze tocht in de stress gezeten in de overtuiging dat we een uur te laat weg waren gegaan en dus never nooit niet over de drempel voor de haven konden komen. Maar goed, weer wat geleerd, de kaart - hoe actueel ook - is gewoon niet volledig. En het kon best. Voor de volgende keer: met 90 cm kun je met half tij nog door die slenk komen. Daarna kun je er wadlopen, wat we ook gedaan hebben. En toen waren we om: wij willen ook droog kunnen vallen!

Schiermonnikoog was heerlijk, vooral dankzij de prachtige dag toen we aan kwamen. Een cadeautje. De volgende dagen waaide het flink en hield het weer zich aan Piet P. z'n voorspelling: 'buiige regen'. Gelukkig ook zo nu en dan een opklaring, dus nog even lekker op het terras gezeten in het dorp. Boodschapjes binnen en toen kwam het einde van de tocht alweer in zicht. Via Lauwersoog naar binnen en met een laatste tussenstop in Dokkum weer naar de thuishaven. Voor de bemensing van Frya geen hele leuke tocht, want veel te veel wind om zonder rif te zeilen. We waren wel snel bij de sluizen! Waar we een meter of twee naar beneden zakten, ook een bijzondere ervaring. Daarna op het Lauwersmeer een rif in het zeil gelegd en voor zo goed en kwaad als het ging door gezeild naar Dokkummer Nieuwe Zeilen. Waar we de boel binnen konden halen, omdat de rest van de tocht met tegenwind was. De laatste dag was een lange tocht op de motor, maar na tien dagen in ons dopje is het dan ook wel weer lekker om thuis te zijn...

Klik op bovenstaande kaartje voor een grotere versie.

Ondanks het regenachtige weer, afgelopen dagen een mooie tocht over de wadden gemaakt.
We hebben alles mee gemaakt, van kurkdroog tot hoosbui, van weinig wind tot 6 bft, van alles onder zeil tot de hele dag met de motor.

Maar we zijn een paar mooie ervaringen rijker, zeehonden om de boot, en vast gelopen op een zandbank,
1 ding is duidelijk de opvolger van de Jouet moet droog kunnen vallen, of nog minder diep steken.

Afgelopen week even langs de boot geweest, gewoon even kijken hoe die er bij lag. Normaal als je een tijdje niet bij je boot bent geweest baal je van de spinnenwebben, de blaadjes in de kuip, de groene aanslag op de kajuit etc.

Ditmaal was het anders, het viel me bij de eerste stappen op de steiger al op, "alle boten liggen er keurig bij", en ook de steiger zelf was brandschoon. Aangekomen bij ons eigen jachtje was de verbazing groot, brandschoon, geen spinnenwebje of vuil te vinden.

Kortom, een sub-tropische hoosbui en halve windhoos kan wel een boel ellende veroorzaken, je boot wordt er in ieder geval goed schoon van.

Afgelopen weekend heerlijk zomerweer, na een leuke open rit met ons mazdaatje kwamen we in de buurt van de haven. We lieten in verband met prachtige weer het dak van de auto gedeeltelijk open, en besloten een stukje te gaan varen.

Zo belandden we in de namiddag in de buurt van Eernewoude, waar we familie tegenkwamen. Gezellig een borrel gedronken en de tijd vergeten, een blik in de almanak deed ons beseffen dat we de thuishaven niet meer konden halen omdat we de bruggen niet meer bedient werden. We moesten dus overnachten op de boot, geen probleem natuurlijk, heerlijk geslapen en met een mooie blauwe lucht weer opgestaan.

Aan het einde van de ochtend begon de lucht echter te betrekken, een korte blik op buienradar.nl en het weerbericht gaf een wijziging in plannen ( of het ontbreken daarvan ) hagelbuien, onweer en windstoten werden voorspelt, geen probleem voor de boot, maar de auto stond nog in de haven met het dak eraf. Gezien er het hele weekend geen zuchtje wind stond, hebben we de terugweg naar de haven plankgas op de motor gevaren, achteraf ruim op tijd voor de buien,maar goed, better safe then sorry.

Twee opties bij schade (nou ja, een kras en los latende verf) , plaatselijk bijwerken, of de hele boot overschilderen.
Wij kozen voor optie drie, de huidige kleur verf was niet te krijgen, de hele boot overschilderen hadden we geen tijd voor, dus hebben we de gehavende plek bijgewerkt met een kleur die de rest van de boot het volgend seizoen gaat krijgen.

Het ziet er wat lelijk uit, zo'n grijze vlek, maar ze zeilt er niet minder om en zo kunnen we vast wennen aan de nieuwe kleur.

Met Koninginnedag was het zover, en kon het bootje eindelijk weer het water in.

Zowel in het Duits als het Nederlands klopt deze titel ...

We hebben het bootje vorig seizoen keurig klaar gelegd voor de winterstalling, netjes de mast naar plat, de boel schoon en alle rommel uit de boot. Door een drukke periode met verbouwingen aan onze woning zijn we aan de boot niet echt toegekomen, de boot stond op de kant, en wat kan er dan gebeuren.

Nou, hoe het gebeurd is weten we nog steeds niet, maar er mist een best stuk lak van de zijkant van de boot, het lijkt alsof er iets met kracht tegen de romp is gebotst. Schade dus, op zich geen drama, de boot is vaarbaar, maar mooi is anders, er mist domweg een stuk lak van de boot.

Het probleem met herstellen is de kleur, de boot is door de vorige eigenaar in een zelfbedachte smurfblauwe kleur geschilderd, deze verf is er dus niet simpel bij te kopen, en kleurverschil zal dus altijd zichtbaar zijn. Het duurt dit jaar dus langer voordat de boot in het water ligt, erg jammer. Nienke stelde voor de hele boot over te schilderen, Johan dacht aan bijwerken en varen ... resultaat is dat de boot nog steeds op de kant staat en het seizoen al is begonnen ...

Achteraf blijkt de boot de (minstens) twee vorige eigenaren met één componenten lak overgeschilderd. Dat is prima, nadeel is dat het na een jaar of vier weer los begint te laten. En dat geldt dus ook voor het smurfjes blauw van Frya. De boot moet daarom overgeverfd worden, meest eenvoudig is om dit weer met één componenten lak te doen, goed glad schuren en waar mogelijk bijwerken en dan de juiste kleur er overheen rollen. Gezien de boot in het verleden altijd met een roller geverfd is, is spuiten zonde van het geld. Datzelfde geldt voor duurdere lak.

IJsselmeer-zeilen blijft toch wel een van mijn lievelings. Heerlijk om lange rakken te kunnen zeilen en we krijgen steeds meer handigheid in het kiezen van de gezellige havens (Iselmar bij Lemmer is een absolute afrader, komt in het lijstje 'Regatta Center Medemblik'). Met windkracht 3 tot 5 hadden we ook niets te klagen. Tja, en toen belden zwager en schoonzus... Vanaf de Deense en Duitse waddeneilanden gingen zij weer terug richting vaste wal. Via Terschelling...

Johans blik werd dromerig. De mijne iets minder. Nee, we hadden een afspraak, hij had zijn 'Vaarwijzer voor het wad' nog niet eens uit. Maar ja, die blauwe ogen, het feit dat het voor hem toch wel een droom is/was... In Makkum verzekerde iedereen ons dat we altijd (eb of vloed) op Terschelling konden komen. Ok, ok, maar dan wel in twee etappes. En mét goede kaarten. Zo geschiedde.

Meer dan windkracht twee zal het niet gewaaid hebben toen we op maandagochtend vertrokken vanuit Makkum naar Kornwerderzand. Een spiegeltje glad IJsselmeer en dankzij ons formaat een plekje vooraan achter de bruine vloot in de sluis. We vervloeken de buitenboordmotor vaak, maar zo bij de sluizen maakt hij ons wel lekker wendbaar. Geen centje pijn in de sluis en een klein feestje aan boord van Frya: zout water! Genua omhoog, grootzeil omhoog en de rest maar volgen richting Harlingen over de Boontjes. Moeilijk? Nou nee.

Achteraf hadden we beter door kunnen zeilen naar Terschelling, maar Harlingen was de afspraak. Ongeveer een uur na hoog water vonden wij een plekje langs de kade in de Harlinger binnenstad. 'We gaan nog verder zakken volgens mij hoor.' 'Ja, maar komt vast wel goed zo.' Toch maar even nagevraagd. 'We zakken nog ongeveer twee meter', wist een buur ons te vertellen. 'Ik zou maar bij een trapje gaan liggen als ik jullie was.' Goed idee, gelukkig net op tijd om die raad op te volgen. Hele nieuwe gewaarwording: afhankelijk van de getijden!

En toen rekenen. En weersvoorspellingen lezen en bekijken. De wind zou niet ideaal zijn op de dinsdag, Piet Paulusma voorspelde slecht weer in de loop van de middag. Langs de kade adviseerde men ons om eind van de ochtend te vertrekken. Zwager Willem adviseerde juist een uur voor laag water te vertrekken, wat in dit geval nog voor zessen 's ochtends zou zijn. Het werd de brug van 6.15 uur, vroeger kon simpelweg niet, nog net voor laag water uit.

Zes uur 's ochtends namen we een besluit, ik zag nog een jacht zich klaar maken dus: los! Tussen de Pollendam en langs Grient kwam bij mij de spijt. Ik heb Johan vervloekt met zijn dromen en mezelf omdat ik er ingetuind was. Wind tegen stroom, niet leuk! 'Dit is veel beter te doen dan het IJsselmeer', aldus Johan. Maar ook hij moest zijn mening bijstellen. Elke derde golf klapte ons jachtje flink hard terug het water in. 'De boel breekt!' Ik vertrouwde het voor geen meter.

Na Grient konden we de zeilen hijsen en werd alles beter. Heerlijk. De Brandaris kwam steeds dichterbij en de nieuwe snelboot 'Tiger' voer rondjes om ons heen. (Wel grote rondjes, via Harlingen, maar hij is ons vaak voorbij gespoten.) Het laatste stuk van de de slenk haalden we de zeilen naar beneden, verder op de motor met stroom tegen. Schoot weinig op, maar het was nog vroeg. En dan Terschelling, bijna hoog water inmiddels. Bij binnenkomst in de haven recht vooruit een plekje vrij, langs de 'doorgaande' drijfsteiger. Geen meerpalen, dat was even wennen. Bij het aanleggen zag ik een kwal onder de punt van de boot door zwemmen. 'Hé een plastic zak', was mijn eerste gedachte. Maar ik verbeterde mezelf snel. Zout water!

En dan ben je op een eiland en dan is het vakantiegevoel ultiem. Strand, zeelucht, blauw-groene zee. Wat heerlijk. Het werden twee fijne dagen, samen met zwager, schoonzus en hun dochter van bijna drie. We waren graag langer gebleven, maar vrijdag draaide de wind in ongunstige richting dus donderdag gingen we terug. Opgezeild met de Feeling 416 van zwager en schoonzus, prima bij te houden en zelfs voor te blijven bij wat minder wind. Bij meer wind een steeds kleiner wordend stipje. De terugweg was zoals onze eerste ervaring zou moeten zijn, echt heerlijk. De kaart op schoot en rekenen waar we af konden snijden, gewoon een beetje oefenen. Wel een lange rit, terug naar Akkrum. Leer voor de volgende keer: wel om de beurt een stuk gaan zeilen. (Niet omdat Johan dat nou zo vervelend vond, maar wel omdat ik me zo verveelde.)

Zeehonden gezien? Misschien. Zout water geroken? Nee, want die geur zijn we gewend. Voor herhaling vatbaar? Jaaah! Frya, onze Jouet Sheriff 600, kon het prima hebben. Al geeft zeereling waarschijnlijk een veiliger gevoel. En een marifoon aan boord zou ook niet onverstandig zijn (langs Grient had T-Mobile geen ontvangst en we hebben beide T-Mobile). Deze winter leren - Klein Vaarbewijs 1, Marifonie - en ondertussen (tja) sparen voor iets groters. We hebben de smaak te pakken.

Het is de schuld van de minister. Door de campagne 'Veilig Internetten heb je zelf in de hand' durfde ik, blogster van het tweede uur (2003), niet te bloggen. En niet te twitteren. Want stel je voor dat de boeven het lezen. Daarom kan een ieder die vol smart zat te wachten op onze prachtige verhalen, verhaal gaan halen bij de minister. Tik ik ondertussen de blogs-after.

De blogs-after, want zo hé, we maakten wat mee. Vreselijke havenmeesters, vreselijk warm weer, vreselijke golven... Maar vooral hadden we het vreselijk naar onze zin. Vanuit Akkrum deden we vanaf maandag 5 augustus achtereenvolgens de volgende plaatsen aan: Lemmer, Enkhuizen (x2), Medemblik, Stavoren, Workum, Makkum, Harlingen, West-Terschelling (x2), Makkum, Heech en toen weer Akkrum. Dat deden we zo:

"Nicht abstoßen!" "Wieso?!" Languit op het achterdek van Frya kijk ik naar een Duits stel dat de haven Woudsend tracht te verlaten. Bij het afhouden geeft de dame voorop de meerpaal een flinke duw. Dit terwijl haar wederhelft achterop met helmhout en bb-motor professioneel ogende manouvres maakt om de box te verlaten. Zijn poging mislukt, door een duw in de verkeerde richting. Uitingen van woede en onbegrip gaan luid over het water. Maar waarom?

Een deja-vu. Herkenning! In vrouwenlogica is het bij afhouden vooral handig te zorgen dat de boot niet weer in de buurt van de -in dit geval- meerpaal komt. Dus even een zetje meegeven. Scheelt heen en weer rennen en veel stress, voor degene die met de taak 'afhouden' belast is. De wederhelft -man- achterop red zich altijd prima, dus nu ook en jij hebt hem maar mooi geholpen. Helaas dames, niets is minder waar.

In mannenlogica is het natuurlijk totaal anders. En natuurkunde-technisch heeft de man in dit geval helemaal gelijk. De (stuur)man weet immers dat zijn geplande uittocht er met het kleinste duwtje compleet anders voor ligt. Een onverwachte ferme trap tegen een meerpaal gooit het geplande scenario compleet overhoop. Niet doen, afblijven, tenzij hij achterop uitdrukkelijk het verzoek 'afduwen' bij je neer legt.

Hij weet hoe hij het wil hebben en jij hoeft, mits je hem volledig vertrouwt met je jacht, enkel met je voet heel zachtjes de meerpaal uit de buurt van de romp te houden. Niet met een schop, maar gewoon door kleine korte setjes tot het 'ram-gevaar' geweken is. Niets meer en niets minder. Heel even ben je de stootwil die je (omdat je geen ordinaire motorboot-huurder bent) natuurlijk al binnen gehaald hebt.

Een leer voor mij en voor elke vrouw die het nog niet wist. Maar ook een leer voor de mannen onder ons. Daarom, aan alle watersportende mannen, schippers, beste stuurlui op het dek: weet dat voor een vrouw 'afhouden' en 'afduwen' enige overlap kent. Leg het uit, maak een tekening of laat het je ega ervaren. Ze zal er van leren en het begrijpen. En wellicht dat je dan heerlijk vredig -zonder schelden en boze blikken- kan uitvaren.

Al die betere stuurlui aan wal zullen niet weten wat ze zien: Mars en Venus werken samen!

---
Titel vrij naar John Gray's 'Vrouwen komen van Venus, mannen van Mars'.