Leuk, een kajuitzeilbootje, niet te groot, knus vooral. Er zit een spoelbakje en een los gasstelletje in het minikeukentje, en met een olielampje heb je toch voldoende licht, gezellig toch?

Nou nee dus, een olielampje walmt en stinkt enorm, bovendien wil je als je langer weg gaat met een bootje toch ook wel gewoon electrisch licht. Navigatielampjes op batterijen waren in de jaren 70 wellicht heel erg hip, praktisch zijn ze allerminst.
Daarnaast mogen de Ipod, laptop en mobieltjes natuurlijk niet leeg raken.

Kortom, er moet stroom in ouwe scheepje komen, de kussens moeten worden vervangen door blauwe exemplaren en het blauw-groene interieur van de boot kan wel een vers laagje witte verf gebruiken. Een schakelpaneeltje en omvormer gaat z'n plek krijgen in het keuken kastje en het ouwe spoelbakje moet plaatsmaken voor een RVS plat alles in 1 geval...

Hieronder een ideetje dat gisteren uit photoshop kwam rollen.

Het prachtige weer van vandaag en de afgelopen dagen zorgt voor een flinke berg lentekriebels. Waar ik tijdens de koude en regenachtige dagen toch menigmaal op het punt heb gestaan een reis naar Griekenland te boeken, beginnen nu het IJselmeer en het Friese merengebied weer te trekken. Zin om te zeilen! Rond de twintigste van maart gaat onze dame weer het water in. Vooraf willen we haar nog even goed schoonspuiten en voorzien van haar nieuwe naam en een nieuw laagje antifouling. Als ze weer in het water ligt, begint het eerste grote project: het aanpakken van het interieur.

Het zonnetje schijnt in de haven in Britsum. (Klik voor groter.)

Op zaterdag 15 december maakten we met Frya de overtocht van de thuishaven naar de haven voor de winterstalling. De tocht van Akkrum naar Britsum was koud en daardoor vooral ook erg lang. Het was al donker toen we het laatste deel van de tocht (Leeuwarden - Britsum) aflegden. Het licht van een stormlantaarn was meer verplicht dan functioneel. Ik mokte. JPD bracht ons, ondanks het gebrek aan zicht, netjes naar de eindbestemming. Gelukkig is er maar weinig beroepsvaart op de Stienzervaart.

Toen ik Frya gereed maakte voor het aanmeren gleed ik bijna achter de stootwillen aan. IJs. IJs op het dek. Het was inmiddels gaan vriezen en niet zo'n beetje ook. Comleet verkleumd maakte mijn slippertje me nog chagrijniger dan ik al was. Het leeghalen van de kajuit stelden we uit tot de zondag, allang blij dat we ons meisje toch maar mooi in de haven voor de winterstalling hadden liggen, nu het dan écht leek te gaan vriezen. We bleken echter te vroeg gejuicht te hebben. Pas een maand later, op 12 januari, werd onze dame uit het water getild.

Goed, na de vorst komt de winterstalling. We hadden er voor kunnen kiezen om haar deze zachte winter in het water te laten liggen, maar we waren vooral erg nieuwsgierig naar de staat van het onderwaterschip. Ook dit bleek weer een enorme meevaller. Zelfs de havenmeester en mijn schoonvader konden enkel beamen dat onze dame er ondanks haar 37 jaar nog behoorlijk goed uitziet! Een flinke beurt met de hogedrukspuit kan ze wel gebruiken, misschien zelfs wel een laagje antifouling, maar veel meer hoeft er niet te gebeuren.
Wij zijn trots en blij!